|
Witam,
Mam troche inny problem niz wiekszosc z osob tu piszacych. Niemniej, licze
na powazne potraktowanie i fachowa porade.
Moja partnerka i ja mamy kolejno 27 i 28 lat. Od szesciu miesiecy jestesmy
szczesliwymi rodzicami. Niestety, po porodzie moja narzeczona stracila calkiem
ochote na seks. Znamy sie od trzech i pol roku, i tylko na samym poczatku
nasze zycie erotyczne wygladalo "dobrze"(wedlug mnie, choc inni takze przyjeli
by to za "normalnosc". Z jej opowiesci wiem, ze kiedys byla o wiele
bardziej aktywna w tej sferze zycia. Od okolo 4 lat zauwazyla jednak w sobie zmiany,
ktore doprowadzily mnie na to forum...
Wiem co czesc z was moze sobie teraz pomyslec. Uwiezcie mi - jestem czulym
kochankiem, dbam o potrzeby swojej kobiety, tak w lozku jak i poza nim,
szanujemy sie nawzajem i odnosimy do siebie w sposob godny i dojrzaly. Dbamy takze
o swoja higiene i zdrowie. Nie jestesmy otyli (choc to nic nie znaczy) i na
pewno nie stracilismy tego "czegos" co polaczylo nas przed prawie czterema
laty. Zaufanie do siebie nawzajem towarzyszy nam od poczatku, a obecne miejsce
zamieszkania daje poczucie bezpieczenstwa i stabilizacji. To samo tyczy sie
naszej uczuciowosci.
Jako ze seks jest dla mnie (jak i dla wiekszosci mezczyzn) istotnym
elementem zwiazku, juz od ponad roku probuje roznych metod by naklonic moja partnerke
do czestrzych stosunkow. Zaczynalem jak podpowiadala mi logika: romantyczne
kolacje, drobne upominki, chwile "tylko dla nas". Owszem, byl seks ale bardzo
rzadko i tylko po takich lub podobnych zabiegach. Wiedzialem, ze robi to by
nagrodzic moj trud i inicjatywe, a nie dlatego ze tego pragnie. Nastepne w
kolejce byly wiec wspolne rozmowy o tym, proby naklonienia do obejrzenia kilku
"filmow, gadzety, ktore teraz sie kurza... a powinny lsnic Kiedy to nie
pomoglo sprobowalem powaznie z nia o tym porozmawiac opisujac to jako problem,
ktory moze nas poroznic i jeszcze bardziej odsunac od siebie. Nie zrozumcie
mnie zie - nie straszylem jej. Chcialem jedynie aby zdala sobie sprawe, ze jej
"cisnienie" (jesli jakiekolwiek posiada) uchodzi z niej w cyklach srednio co
28 dni. Ze mnie natomiast nic samo nie "zejdzie"! Tak, dobrze zgadujecie -
byly okresy o dlugosci powyzej miesiaca, w ktorych nie uprawialismy seksu...
Absolutnie nie nakreslilem tego jako jej obowiazku ale raczej jako dbalosc o
mnie i troske o moja "satysfakcje". Niestety nasza rozmowa byla raczej
monologiem, a jej kwitujace slowa przybily mnie jeszcze bardziej: "Ja nie umiem o
tym rozmawiac...". Zmeczenie, obowiazki, pogoda, potrzeba wstawania wczesnie
rano by opiekowac sie naszym dzieckiem (ja jestem wtedy juz w pracy) to jej
standardowe i do bolu wykorzystywane juz wytlumaczenia. Powoli przestaje juz
nawet probowac i pytac... Ostatnia deska ratunku jest chyba leczenie. Tak
przynajmniej wynika z artykulow ktore przeczytalem. Wiem, ze podobne problemy miewa
dzis coraz wiecej kobiet/zwiazkow. Slyszalem tez o tym, ze meski hormon
podwyzsza u kobiet ochote na seks. Niestety nie znam sie na tym i nie mam
pojecia czy "dostarczac" go mozna organizmowi jedynie poprzez medykamenty. Byc
moze istnieja diety, ktore wzbogacaja jego produkcje? Jesli nie to czy sa
srodki, ktore moga mnie poratowac, a ktore dostane w aptece bez recepty? Co mam
robic? Nie chce Jej stracic, ale nawet Kosciol w ktory i tak nie do konca
wierze uwaza takie zachowanie za podstawe do rozwodu...
Wiem, ze Ona mnie kocha, ale nie robi nic by zmienic sie dla mnie i zaczac
czerpac wiecej przyjemnosci z zycia/dawac ja takze i mnie. Jestesmy jeszcze
mlodzi, ale starzejemy sie przeciez z kazdym dniem. Kiedy przyjdzie czas na
"wolna milosc" bez zakazow i zahamowan? Nie chce przespac zycia meczac siebie i
innych zamiast cieszyc sie nim.
|
